غزل شمارهٔ ۴۱۰۰

برداشت: لب‌های زیبا و رنگین او مانند سنگ‌های قیمتی درخشان است و زیبایی آن به قدری جذاب است که فضای دلنواز و خوشایندی را ایجاد کرده است. این زیبایی، زندانی که روح را محصور کرده بود، به طرز شگفت‌انگیزی شکسته و زندگی را برای او خوشایند ساخته است.

برداشت: زمانی که بی نیازی و رفاه بود به پایان رسید و حالا هر خطی که از تو دیده می‌شود، به چشم من نشانه‌ای از نیاز و درخواست تبدیل شده است.

برداشت: زلف تو به قدری زیبا و دلرباست که به خیال من، مانند چین و کمند، همگان را به خودش جلب می‌کند و در دل‌ها کشش و جذابیت ایجاد می‌کند.

برداشت: زمانی که غنچه از درد دلش، مانند شکر، اشک می‌ریزد، برکت نسیم از دهانی که باز می‌شود، به او می‌رسد.

برداشت: زندگی همچون دفتری است که با طمع و آرزو به پایان می‌رسد، مانند عمری کوتاه که چون شمعی در حال سوختن، درازای آن به دست خود کوتاه می‌شود.

برداشت: اگر چشمی که روی تو را دیده، به آفتاب نگاه کند، دامن آن چشمان از آفتاب پاک و روشن خواهد شد.

برداشت: هرگز غبار یتیمی از وجود کسی که مانند صدفی پر از خواسته‌هاست، زدوده نمی‌شود.

برداشت: محمود اگرچه در ابتدا بر قدرت و تسلط خود می‌افتاد، اما در نهایت از زیبایی‌ها و جذابیت‌های ایاز متأثر شده و به حالت شکست و شگفتی درآمد.

برداشت: تمام لحظات زندگی ما مانند یک کودک در حال بازی و گفتگو در مورد عشق و زیبایی‌ها سپری شده است.

برداشت: آزادی‌خواهی که به ویژگی‌های خود توجه کرد، مانند درخت سری که در باغی سرسبز و خوش‌بو به گل می‌نشیند و در دنیا به افتخار و بزرگی می‌رسد.

برداشت: آرزو و شوق ما به خاطر انتقادهای نصیحت‌گران بیشتر شد و روشنی چراغ وجود ما به خاطر نفس‌های سرد و بی‌جان افزایش یافت.

برداشت: کودکان همگی به سوی دشت رفته‌اند تا شادمانی و جشن برپا کنند.

برداشت: کسی که به لطافت و زیبایی صدای بلبل آشنا شده و از آن لذت می‌برد، نمی‌تواند از غم و افسردگی ناشی از پاییز و تغییرات آن خالی باشد. برای او، پذیرش این تغییرات و اثرات آن، غیرممکن است.