غزل شمارهٔ ۴۰۹۹

برداشت: تا وقتی که محرم فرا رسید، نازنینم به همرنگی خود پرداخته و من هم از کار و مشغله‌هایم فاصله گرفتم و امیدوار شدم.

برداشت: می‌گویند چشمان روشنی یعنی شادمانی و خوشحالی، در وقتی که غزال‌ها به جایی می‌روند و آن دلبر زیبا با نیت شکار آن‌ها می‌آید.

برداشت: هر خنده‌ای که کبک در این کوهستان می‌زند، مانند جراحتی است که به ناخن شاهین می‌رسد.

برداشت: چهره‌ام از اشک‌های سوزنده پر درد شده است و حالا به مانند باغی از گل‌های لاله که در پاییز خشکیده‌اند، تبدیل شده‌ام.

برداشت: دیگر خوشحالی‌ای برای اسیران عشق باقی نمانده است، هر جا که غمی وجود داشته باشد، من مشاور غم آن شده‌ام.

برداشت: به خاطر عشق و دردهای درونیم، پرده‌های دل به رنگ خون درآمدند، تا اینکه همچون عطر گل، نفس من پاک و بدون هیچ غباری شود.

برداشت: عالمی که به گرد و غبار میخانه توجه داشت، این جایگاه و مقام به من خاکی و ضعیف رسیده است.

برداشت: نگاه سالم و مراقب من مانند سنگی بود که دشمن را از حمله به من بازداشت و به نوعی مرا از آسیب‌های دیگر حفظ کرد.

برداشت: در یک لحظه، همانطور که به آفتاب نگاه کردم، دریافتم که عمر به پایانش نزدیک می‌شود و این پایان با بوسه و محبت همراه است.

برداشت: کم کم زندگی‌ام به مانند نوشیدنی خضر شد، زیرا تمام عمرم صرف دیدن و نظاره‌گری معشوق شد.

برداشت: با کناره‌گیری به دستاوردهایی امیدوار شدم، تا عطر خوش عنبر از محیط اطراف به من برسد.