غزل شمارهٔ ۴۰۹۷

برداشت: از درد فراوانی که به دل رسید، سرانجام با تجربه‌ای که به دست آمد، پزشک بهبودی پیدا کرد.

برداشت: نمی‌توان چشمی را که با زیبایی‌های دل‌انگیز آشنا شده، در بهشت و در زنجیر نگاه داشت.

برداشت: دیگران به خاطر بی نیازی من به حسد و غیرت می‌پردازند، اما من تنها به درد و رنج بی‌خود و درمان تو دچار شده‌ام.

برداشت: در اینجا به نوعی توصیف می‌شود که آسمان (فلک) به خاطر زیبایی و جذابیت چشمان تو (غمزه) به سختی و درد دچار شده است، به گونه‌ای که مانند یک سخنران (خطیب) که برای بیان خود به تیغی برهنه و تند نیاز دارد، آسمان نیز به تماشا و تحسین تو در سختی به سر می‌برد.

برداشت: دریغ بر این که زیبایی تو پروانه را از شمع دور کرد و در زمان خوبی تو، گل دیگر هیچ بلبل را به خود جلب نکرد.

برداشت: زمانی که قامت بلند او لباس زیبایی به تن کرد، دل‌هایی که مانند شانه‌ای شکسته هستند، از شگفتی و زیبایی او به شدت تحت تأثیر قرار گرفتند.

برداشت: جاذبه‌ی زیبایی تو باعث شده است که دل و جان من در رنج و شوق باشد، و نشانه‌های خوشگلی تو از زودرس آمدن گناه و خطاها خبر می‌دهد.

برداشت: نگاه کن که تنها در دل کسانی که ایمان ندارند، هر اشتباهی که مرتکب شدم مانند صلیب می‌شود.

برداشت: وقتی که شوق و ذوق بازی‌های کودکانه‌ام را پیدا کردم، دیوار و در خانه‌ام به نوعی معلم و تربیت‌کننده‌ای برای من شدند.

برداشت: ما به خاطر شکست و از دست دادن ارزش خود ناراحت نیستیم، بلکه از این ناراحتیم که در دوری و تنهایی احساس یتیمی کرده‌ایم.

برداشت: هرگز از خیال و بازی‌های آن غافل نشو، حتی اگر از وصال یار بی‌نصیب باشی.