غزل شمارهٔ ۴۰۹۶

برداشت: زمانی که چشمانم در جاذبه‌ی چهره‌ی تو غرق شد، روزگار به خوشی و کامیابی رسید، مانند شبنمی که به نور آفتاب دست می‌یابد و روشن می‌شود.

برداشت: زیبایی تو باعث شد که پیامبر زیبایی‌ها، توانسته باشد کتابی بنویسد.

برداشت: به خاطر زیبایی و جذبه‌ی زلف و چهره‌ی تو، حتی آهوان نیز به شدت تحت تاثیر قرار گرفته و چندین بار به خون دل گرایش پیدا کرده‌اند، تا جایی که خون آن‌ها به عطر و بویی مشابه مشک تبدیل گردیده است.

برداشت: یک چشم، خواب تلخی از زندگی را در چنگ داشت، اما این خواب فقط برای چشمی که غرق در خوشی‌های زودگذر بود، پیش آمد.

برداشت: هرگاه که چهره‌ات از شرم خیس می‌شد، همه آرزوهایی که در دل داشتم، مثل آب تبخیر می‌شدند.

برداشت: آب حیات مانند آب گل آلودی است که خضر به آن دسترسی دارد. این یک لطف و نعمت است برای کسی که در موقعیت بدی قرار گرفته و به دنبال آب واقعی است، اما به جای آن به سرابی برخورد کرده است.

برداشت: وقتی گل شبنم را می‌بیند، می‌فهمد که عمرش کوتاه است و به همین دلیل در گلاب تبدیل می‌شود.

برداشت: نگران رفتن حباب نیست، زیرا عشق تو در دل من است. حتی اگر جهان نابود شود، برایم اهمیتی ندارد.

برداشت: عشق به قدری تاثیرگذار است که در نهایت من نیز به نور و گرمای آفتاب تبدیل شدم و با آن هم‌نوا شدم.