غزل شمارهٔ ۴۰۹۴

برداشت: چشمان شوخی‌آمیز هرگز به زیبایی ابرو نمی‌رسند و پای خواب‌آلود هیچ‌گاه به نرمی و لطافت پای آهو نمی‌رسد.

برداشت: چگونه می‌توان با صد زبان و کلمات فراوان، احساسات و نیات یک زبان را به خوبی منتقل کرد؟ در واقع، بیان کلمات به اندازه‌ای که یک نگاه یا چشم قادر به انتقال معانی عمیق است، تأثیرگذار نیست.

برداشت: در یک شب، هرچه زیبایی وجود داشته باشد، هرگز به اندازه کافی نیست و جوانه‌های شادی همانند هلال ماه، به راحتی قابل دستیابی نیستند.

برداشت: از زیبایی باده، یک نوشیدنی هزاران حس خوب ایجاد می‌کند و هیچ گونه زشتی به لب او نمی‌رسد.

برداشت: دل از وجود آزادگان آرام می‌گیرد، چون درخت سرو، بدون هیچ زحمتی به آب نرسیده است.

برداشت: کسی که با دقت فکر می‌کند، تحت تأثیر گفته‌های دشوار دیگران قرار نمی‌گیرد. سنگی که خوابیده است، نمی‌تواند به اندازه یک ترازو وزن داشته باشد.

برداشت: اگر آدمی بتواند به اندیشه‌های خود دقت کند و عمیق‌تر بیندیشد، به حقایق عمیق‌تری دست پیدا می‌کند و این کار به او کمک می‌کند تا به درک بهتری از جهان و زندگی برسد.

برداشت: ابر نمی‌تواند دامان تابش برق را بگیرد، و زندگی انسان هم به راحتی به حرکت و پیشرفت نمی‌رسد.

برداشت: پیری مرا از درگیری‌ها و مشکلات رها کرده است، مانند این که قدرت از کمان به دست می‌آید و به سمت هدف هدایت می‌شود.

برداشت: هرگز نمی‌توانم به راحتی احساسات عمیق و درونی‌ام را نادیده بگیرم و از آن‌ها بگذرم، چرا که این احساسات برایم بسیار ارزشمند هستند. حتی اگر به ظاهر به کسی نزدیک نشوم و نتوانم به او برسم، این واقعیت که عشق و عواطف در درونم وجود دارند، مرا به سوی او قوی‌تر می‌کشاند.

برداشت: هر گلی که با تلاش و رنج فراوان به دست آمده باشد، از نظر رنگ و عطر به گل‌های طبیعی و خودرویی نمی‌رسد.

برداشت: اگر شانه‌ات را از دل زخمی من بکشی، حتی آشفتگی که در زلف تو به وجود می‌آید، به اندازه یک موی من هم نیست.

برداشت: عمر من به سرعت گذشته است و بازگشتی ندارد، تا زمانی که نتوانم به آن زیبایی و جذابیت دسترسی پیدا کنم.

برداشت: بیماری که در بستر دراز کشیده و نگران است، مانند علف و خارهایی است که به آرامش او کمک نمی‌کند. او از دلش نیش‌هایی را احساس می‌کند که به بدنش نمی‌رسد و این نیش‌ها، نشان‌دهنده سختی‌ها و دردهای درونی‌اش هستند.

برداشت: ما از نیکان، خوبی‌ها و ویژگی‌های درخشانشان را به ارث برده‌ایم؛ اما هیچ خوبی به خوبی رفتار و خصلت‌های نیکو نمی‌رسد.