غزل شمارهٔ ۴۰۹۰

برداشت: اگر کسی تنها به افکار بی‌فایده و سطحی بپردازد، به هدف خود نخواهد رسید. مانند این است که یک حباب دریا نمی‌تواند به ساحل برسد.

برداشت: احتیاط کن که در این بیابان، مسافر تا زمانی که دچار تردید است، به مقصد نمی‌رسد.

برداشت: موج‌های دریا نشان واقعیات عمیق دل انسان هستند، اما هیچ‌کس از عمق درون خود باخبر نیست و به دلیل پیچیدگی‌های آن، اندیشه‌ها و دلایل نمی‌تواند به آن دسترسی پیدا کند.

برداشت: در اولین گام، فکر و عقل مانند پر جبرئیل به آتش درآمد و هیچ کس با روح خسته و شکسته به عمق دل نمی‌تواند برسد.

برداشت: عاشق مانند پرنده‌ای است که با نیروی جذب عشق به پرواز در می‌آید و هیچ گاه به آرامش و امنیت ساحل نمی‌رسد، بلکه همیشه در جستجوی بی‌نهایت‌ های جدید است.

برداشت: دل‌های ناآرام هرگز آرام نمی‌گیرند و این کاروان که در راه است به ساحل نخواهد رسید.

برداشت: شبنم وقتی که به آفتاب می‌رسد، به خاطر نشانه‌های فروتنی و ناتوانی‌اش، هیچ عیبی به آن کامل نمی‌افزاید.

برداشت: دل خود را از غم و اندوه خالی نمی‌کند، چرا که تا زمانی که این شعله شاداب در جمع نمی‌درخشد، دلی شاد نخواهد بود.

برداشت: از شدت تشنگی تیغ دشمن برای خون من، حتی یک قطره هم به دامن قاتل نمی‌رسد.

برداشت: رفتیم تا در جاذبه‌ و زیبایی مژگان او غرق شویم، ولی برشی که دل احساس می‌کند، به آب‌له (زخم دل) نمی‌رسد.

برداشت: عبث، گرد و غبار تو از مکان خود بلند شده است و کسی نمی‌تواند به چادر تو دسترسی پیدا کند.