غزل شمارهٔ ۴۰۸۸

برداشت: پادشاهی که به نشئهٔ شراب رسیده باشد، دیگر به تاج و جواهرات اهمیت نمی‌دهد، چرا که آن‌ها در کنار شیشه و لیوان شراب معنایی ندارند.

برداشت: برای رسیدن به نتیجه‌ای خوب و مطلوب، نباید از راه و دلیل مناسب صرف‌نظر کنید؛ چرا که بدون وجود شرایط مناسب، هیچ چیزی به دست نمی‌آید. مانند فصل بهار که بدون باران، حتی یک قطره آب هم به گنجینه‌های زمین نخواهد رسید.

برداشت: در غم و مشکلات زندگی، نمی‌توان با تلاش بی‌ثمر به آرامش و نجات رسید، چون در دریای بی‌پایان با کشتی به جایی نمی‌رسی.

برداشت: اگر در دامن شب نسیم امیدی وزیدن بگیرد، شکایتی که نمی‌تواند به دادگاه محشر برسد، دیگر در امان است.

برداشت: خواسته‌ای که با حرص همراه است، اگر به سلطنت روی زمین دست یابد، به سکندر هم نمی‌رسد.

برداشت: تا زمانی که در خانه‌ات شمعی روشن است و چشم شور به آن آسیب نمی‌زند، از جایی دیگر نوری به تو نخواهد رسید.

برداشت: آگاهان از گردش زمان و مشکلات آن گله‌ای ندارند، چرا که سختی‌ها و موانع در مسیر به هدف و مقصودشان نمی‌تواند به آنها آسیب برساند.

برداشت: تا وقتی غواص پا به جستجو نمی‌گذارد، نمی‌تواند به عمق آب برود. اگر او فقط به سطح آب بپردازد، هرگز به گوهری دست نخواهد یافت.

برداشت: اگرچه دنیا پر از شیرینی و خوشبو است، اما در نهایت چیزی جز تلخی به دست نمی‌آید.

برداشت: قبل از رسیدن به هدف، کمان به صدا درمی‌آید و گ له، نکن که غم به کسی که ظلم می‌کند نمی‌رسد.

برداشت: تیغ یار بر هلاک ما شتاب می‌کند، مثل حکمی که به دفتر نمی‌رسد و نمی‌توان آن را ثبت کرد.

برداشت: وقتی برگ‌ها در فصل پاییز می‌افتند، نشان‌دهنده‌ی زوال و تغییرات طبیعی است؛ و چشم‌های کسانی که نیکو نیستند، مانند طلا به چهره‌ی زیبا و ارزشمند نگاه می‌کنند، بی‌آنکه به حقیقت و واقعیت آن توجه کنند.

برداشت: دل‌های پاک و روشن برای درک زیبایی‌ها به چیزهای ساده و کمی نیاز دارند؛ مانند اینکه یک قطره آب نیز می‌تواند به جواهرات برسد.

برداشت: شکایت و ناله‌های ما از مرزهای آسمان هم فراتر رفته و دیگر به جایی نمی‌رسد. صدای این آتش به جایی نمی‌رسد و خاموش می‌ماند.