غزل شمارهٔ ۴۰۸۵

برداشت: دل تنگ است و به شدت احساس می‌کند که خبری از یار در راه است. جانم در حال رفت و آمد و بی‌قراری است به خاطر اینکه محبوبم می‌خواهد بیاید.

برداشت: چشمانم از غبار پر شده است، انگار بوی پیراهن محبوبم به مشامم می‌رسد.

برداشت: ای باغبان، از باغ بیرون برو؛ چون روزی یک مرغی که در دام افتاده، به گل وصل خواهد شد.

برداشت: زمانی که درد من به درمان می‌رسد، از شدت شوق و هیجان، احساسات و کنترل قلبم از دست می‌رود، مانند زمانی که معشوق به من نزدیک می‌شود.

برداشت: از افراد کم‌مقدار و ناچیز دوری کن و بدان که نور و فیض الهی به همه جا می‌رسد، حتی به جاهایی که به ظاهر دور از دسترس هستند.

برداشت: شب را به بیداری بگذران که در این تاریکی، روشنی و زیبایی به چشمان بیدار و خیره می‌رسد.

برداشت: روزی آنقدر خوشایند و شیرین است که حتی در سخت‌ترین شرایط هم می‌تواند دل را شاد کند؛ به ویژه وقتی که یکبار به‌راحتی و به‌طور ناگهانی به فرد برسد.

برداشت: روحی که دل ما را از سختی‌ها می‌رباید، در اینجا به کمک آیینه‌ای که کثیف و زنگ زده شده، می‌آید.

برداشت: هیچ کس نتوانسته است به مشکل من رسیدگی کند و گاهی تنها چیزی که به درد می‌خورد، رنج و اذیت‌های روزگار است.

برداشت: مست‌ها از قدرت و حالتی که دارند، نمی‌ترسند و خود را به خطر نمی‌اندازند. اما کسانی که هوشیار هستند، تحت تأثیر نیروهای طبیعی و سرنوشت قرار می‌گیرند.

برداشت: اگر مولوی به مقام عطار دست یابد، به یقین مقام صائب نیز برای او حاصل خواهد شد.