غزل شمارهٔ ۴۰۷۸

برداشت: آیینه چگونه می‌تواند به چهره‌اشک شبنم برسد، همان‌طور که آب ساکن به آب جاری نمی‌تواند برسد.

برداشت: ابروی زیبا و بازیگوش او به قدری جذاب است که از تیر کمان هم دقیق‌تر به هدف می‌زند.

برداشت: نوشته‌های تو مانند مومیایی، قلب‌های شکسته را زنده می‌کنند و اجازه نده که بدخواهان به این خانواده آسیب برسانند.

برداشت: اینطور که مشخص است، افرادی که بار سنگینی بر دوش خود دارند، نمی‌توانند به راحتی از موانع عبور کنند. تنها راه نجات و کمک به کاروان، رسیدن به دلسوزی و یاری دیگران است.

برداشت: از دنیای آدم‌های بخیل هیچ خیری نمی‌توان برداشت کرد، چرا که مانند سگی که به استخوانی می‌رسد، به آنچه که به تنهایی شامل حالش نمی‌شود، دست نخواهد یافت.

برداشت: سختی و ناامیدی قسمت من شده و من از وطن دور هستم، همچنان که سنگی است که از لابلای آشیانه به دور پرتاب می‌شود.

برداشت: ما به خاطر عزم ناقص خود امیدوار نیستیم که این تیر کج به هدف درست اصابت کند، مگر اینکه به طور اتفاقی و اشتباهی به هدف برسد.

برداشت: در جایی که گل‌ها از باغ دل پاره‌پاره برداشت می‌شوند، مشخص است که این گلستان چه بهره‌ای به ما می‌رساند.

برداشت: اگر از نعمت آب حیات خبری نباشد، بعید نیست که صائب به زندگی جاودان دست یابد.