غزل شمارهٔ ۴۰۷۷

برداشت: زخم و آسیب همیشه به فردی که هنر در دست دارد می‌رسد، مانند اینکه دریا به صدفی که در خود مروارید دارد، آسیب می‌زند.

برداشت: از فروتنی و تواضع خود غافل نشو، زیرا که از این دنیای پست، تنها با آفتاب و تلاش می‌توان به کمال و رشد رسید.

برداشت: به قلب خود مهربانی را هدیه کن، چرا که در دنیای ادب، دستی که تلاش و کوشش اش کم است، به نتیجه و دستاورد نخواهد رسید.

برداشت: از دیدگاه محدود مورچه، که تنها به خاک چشم می‌دخت، به نظرش رسیدن شکر به طوطی‌های سخنگو بسیار دشوار است.

برداشت: عشق باعث شد که دل انسان ارزشمند شود، مانند جواهر قیمتی که به دست کسی با درک بالا می‌افتد.

برداشت: در زمانه ما، که کارها به سختی پیش می‌رود، تنها راه حل‌ها از طریق مشکلات و دردها به دست می‌آید.

برداشت: اگر شبنم از چشمان کسی بریزد، به لاله‌ای که دلش پر از درد است، احساس گرما و سوزش می‌دهد.

برداشت: در حالت پیچ و تاب و تلاطم خود قرار بگیر که این غوغا و هیجان بیشتر به اتصال و نزدیکی به محبوب منجر می‌شود.

برداشت: این جمله به ما می‌گوید که داستان‌های طولانی و خیالات را کنار بگذاریم، زیرا آن شب که پر از افکار و سر و صدا است، دیگر تمام شده و موجب می‌شود که عمر ما به پایان برسد. به عبارتی، بهتر است به واقعیت‌ها بپردازیم و از اتلاف وقت بر روی خیالات بی‌فایده پرهیز کنیم.

برداشت: صائب، در جایی هستم که سرنوشت من مانند آن معشوق است که بدون اینکه کسی او را به درستی بشناسد، به خانه وارد می‌شود.