غزل شمارهٔ ۴۰۷۶

برداشت: انسان خردمند زمانی که به عظمت و بزرگی خداوند بیاندیشد، متوجه می‌شود که با وجود تمام چالش‌ها و مشکلات، نمی‌تواند به اموری بی‌ارزش و بی‌معنا دل ببندد. در واقع، او به عمق و وسعت معانی و ارزش‌ها نگاه می‌کند و از سطحی‌نگری و مسائل بی‌اهمیت فراتر می‌رود.

برداشت: در جایی که راهنمای بزرگ و دانا، خضر، به حرکت و جنب و جوش مشغول است، ما صبر کرده‌ایم تا صدای زنگ در آید.

برداشت: در زاهدان، حالت نشئگی و شادی به کسی نمی‌رسد که خود را از دنیا بریده و قطع کرده است، حتی اگر بادی خوش هم بوزد.

برداشت: اگر در دل کسی عشق و خواسته‌ای وجود داشته باشد، آن وقت نعمتی زیاد و فراوان به مردمی که چیزی نمی‌خواهند، خواهد رسید.

برداشت: مگس در دام عنکبوت گیر می‌افتد و این نشان می‌دهد که نیروی سرنوشت یا تقدیر می‌تواند بر زندگی انسان‌هایی که دست کم‌تری دارند، تسلط پیدا کند و آن‌ها را در مشکلات گرفتار کند.

برداشت: در سال‌های پیری، داشتن خوشبختی و نعمت‌های دنیوی چه سودی دارد؟ به هر حال، وقتی بدن رو به زوال می‌رود، تمام این لذت‌ها به چه دردی می‌خورد؟

برداشت: من از این دنیای خاکی و تیره چیزی نمی‌بینم و نمی‌توانم به روشنایی و زیبایی دست یابم؛ یعقوب چگونه می‌تواند از این دنیای بدون نور و شادی بهره‌مند شود؟

برداشت: چشم او باعث فریب مردم می‌شود، زیرا وقتی کسی دچار درد دل دیگران شود، نباید به او اعتماد کرد.