غزل شمارهٔ ۴۰۷۵

برداشت: لبخند لعل تو درخشش گوهری همچون آفتاب را در دل شب زنده می‌کند و زلف‌های تو همانند حلقه‌ای دور کمر آفتاب پیچیده‌اند.

برداشت: حسن و زیبایی تو بارها و بارها در مجلس شراب، چنان درخشندگی‌ای دارد که جام هلالی را به نور آفتاب می‌زند و او را تحت‌الشعاع قرار می‌دهد.

برداشت: دل به شدت تحت تأثیر زیبایی و جلوه‌ی پرده‌نشین او قرار گرفته است، مانند شبنم ناچیزی که زیر نور خورشید آب می‌شود.

برداشت: دل خود را از مهر آسمان شسته‌ام، به خاطر زخم‌هایی که بر جگر خورشید زده‌اند.

برداشت: دل به زیبایی‌های تو مشغول و مسحور شده است، همان‌گونه که شبنم به هنگام تابش آفتاب به خیمه‌هایی که در مسیرش قرار دارند، می‌افتد.

برداشت: از نگاه حسود، رنگ سرخ غروب به زمین افتاد و شیر سفیدی که صبح بر شکری که خورشید به آن تابیده بود، ریخته شد.

برداشت: اگر اراده و تلاش قوی وجود داشته باشد، حتی اگر در ابتدا شرایط مناسب نباشد، می‌توان به نتایج عالی و ارزشمند دست یافت.

برداشت: کسی که به صداقت و راستی در سفر قدم می‌گذارد، مانند صبح که طلوع می‌کند، با قدرت و امید، به جلو حرکت می‌کند.

برداشت: هر کسی که از خود دفاع نکند، مطمئناً زیر فشار مشکلات قرار می‌گیرد، مانند تیرهایی که به سپر نور آفتاب برخورد می‌کنند.

برداشت: شخصی که از شکست و ناکامی نترسید و مانند ماه که نورش را از خورشید می‌گیرد، با وجود مشکلات، همچنان درخشش و زیبایی خود را حفظ کرد.