غزل شمارهٔ ۴۰۷۱

برداشت: اگر محبوب پنهان شده و شرابی نمی‌نوشد، پس این رنگ سرخ گل‌های لاله از کجا به وجود آمده است؟

برداشت: انسانی را تصور کن که در خواب است و در عین حال تشنه شده و آب می‌نوشد. حالا در این خواب، به شیوه‌ای غمگین و عمیق، اشک او مانند آبی که می‌نوشد، به او آرامش می‌دهد. این تصویر نشان می‌دهد که گاهی اوقات در زندگی، احساسات و دردها به شکلی غیرمستقیم با ما ارتباط برقرار می‌کنند، حتی در لحظاتی که ظاهراً خوشحال به نظر می‌رسیم.

برداشت: موهای وسط سرش تحت تاثیر نگاه گرم عاشقان، به شدت به زلف‌های مشکی و خوشبو می‌رقصند.

برداشت: هر کس که به قناعت و بسنده کردن به داشته‌های خود روی آورد، چنان که در زیر پایش زمین نرم است، در حقیقت از خطرات و نیش‌های موجود در زندگی چون سمور، قاقم و سنجاب در امان است.

برداشت: این ارتباط به سرعت دچار مشکل می‌شود، زیرا عشق موجب فشار بر رگ‌های جان می‌گردد.

برداشت: کسی که از شراب ناب می‌نوشد، به آب سردی که در کوزه سفالی است، نیازی ندارد.

برداشت: هر قطره آب در عمق وجودش مانند گوهری ارزشمند می‌شود و کسی که با دقت و احتیاط نوشیدن آب را انجام دهد، مانند صدفی است که به آرامی و با دقت مروارید می‌سازد.

برداشت: بی‌خبر از این که دل خودش را به خاطر سادگی و نادانی می‌خورد، از پیوندی که آنچه که به دریاها طعم می‌دهد، بهره‌مند می‌شود.

برداشت: دل در برابر آسیب‌ها و سختی‌ها از سر زلف محبوب ایمن نیست، مانند ماهی که به دام قلاب شکار می‌افتد.

برداشت: در روشنایی چگونه ممکن است که دست سپید به درخت طور برسد، پروانه خون خود را بر روی ماه می‌ریزد.

برداشت: صائب مانند لاله‌ای است که با آرامش و بدون دردسر، همیشه در حال نوشیدن شراب است.