غزل شمارهٔ ۴۰۶۸

برداشت: چه کسی می‌تواند غم مرا از دل خارج کند و مانند صیقلی که جوهر را از آینه نمایان می‌سازد، احساسم را درخشان کند؟

برداشت: کسی که عشق در وجودش غلیان دارد، مانند رشته‌ای که از درون گوهری بیرون می‌آید، سرانجام به شکلی مشخص و آشکار ظهور می‌یابد.

برداشت: از طبیعت آتشین تو، هر کجا که موجودی وجود دارد، باید از هر نوع خطر و آسیب دوری کرد.

برداشت: از بی‌نظمی و خاک‌آلودگی به دل راه نده، زیرا اگر موری تلاش کند تا پرواز کند، عمرش به پایان می‌رسد.

برداشت: به خود مغرور نشو، زیرا زندگی مثل آبی روان است که تصویر واقعی خود را در آینه‌ای به نام سکندر نشان می‌دهد.

برداشت: هر روز همانند آفتابی که به سرعت در حال تغییر است، از روزنه‌ای جدید سر برمی‌آورد و به دنیا روشنایی می‌بخشد.

برداشت: اگر مثل کهربا راضی شوم که تنها به یک تکه پر از کاه قناعت کنم، حتی اگر صد چشم هم به دنبالم باشد، باز هم موفق به یافتن آن پر نخواهم شد.

برداشت: در این جمله، به زیبایی فصل بهار و نشاط آن اشاره شده است. درختان و طبیعت به حرکت و جنب و جوش درآمده‌اند و درختان به مانند پرندگانی که در آسمان پرواز می‌کنند، با شگفتی و شادابی خود را از خواب زمستانی بیدار کرده‌اند. به عبارت دیگر، بهار زمان جوانه زدن و تجدید حیات طبیعت است و همه در این فصل با نشاط و سرزندگی خود را نشان می‌دهند.