غزل شمارهٔ ۴۰۶۷

برداشت: روزی که لب دلبر به لبخندش نگاهی انداخت، از زیبایی چشمانش همچون امواج چشمه کوثر نور و طراوتی پدیدار شد.

برداشت: در دل عشق حسن، شعله‌ای پنهان بود که مانند سمندر از بال‌های خود آتش را برمی‌افروخت.

برداشت: از دل‌های پرشور و گرم، آرزوی بی‌پایه و بی‌فایده نداشته باش. آیا از خاکی که دانه‌های سوخته را در خود دارد، می‌توان انتظار جوانه زدن داشت؟

برداشت: لب‌های شیرین او آن‌چنان جذاب و دل‌انگیز است که حتی مور حریص با وجود شکر نمی‌تواند از آن بگذرد.

برداشت: دل را خراب نکن و نگذار که بسوزد، زیرا هر قطره اشکی که از آن می‌ریزد، می‌تواند درد و عذاب شدیدی به وجود آورد.

برداشت: سخن زیبا و دلنشین نتیجه بخشندگی و محبت مردم است و این غنچه که بی‌نیاز از درخواست دیگران به گل می‌نشیند، مانند طلا از دهانش طراوت و زیبایی می‌ریزد.

برداشت: از چشمان آتشین تو، انگشتان برق تجلی از مژه‌های تر و خیس به وجود آمد.

برداشت: وقتی که لب‌های زیبا و شیرین او به کام دل من رسید، ساغری پر از شراب سرخ از خودم بالا آوردم.

برداشت: وقتی که از دهان تنگ سخن گفته می‌شود، اشک‌های چشم به مانند دانه‌های مروارید می‌ریزد.

برداشت: به خاطر زیبایی و جلوه‌گری تو، دستت را از اندازه‌گیری قامت علم صف در محشر دور نگه‌دار.

برداشت: در شب‌ها به خاطر بی‌قراری، بالش زیر سرم که خشک و بی‌حالت است، پر از لرزش و ناامنی می‌شود.

برداشت: اگر دل به آرزوها دل خوش کند، بر روی قربانیان، آرامش بیشتری به چشم خواهد آمد.

برداشت: از دل گرم و پرشور من، زخم عشق نمادین با قدرتی شگرف ایجاد شده است که به تیرگی و قوس زندگی من افزود.

برداشت: در این بیت، به زیبایی و شگفتی فصل بهار اشاره شده است. بهار مانند یک برق و سریع می‌گذرد و در این میان، چیزی از زیر بال آن سر برمی‌آورد و توجه ما را جلب می‌کند. این نشان از زیبایی و تازگی فصل بهار دارد که چندان پایدار نیست و به سرعت می‌گذرد.