غزل شمارهٔ ۴۰۵۹

برداشت: در صبحگاه، گل‌ها به آرامی شکوفا شدند و به نسیم صبح خوشامد گفتند. نمی‌توان از کنار پاکی و صداقت افرادی که در زندگی‌مان هستند، به آسانی عبور کرد.

برداشت: از هم‌نشینی و ارتباط با محبوب، چنان در دنیای خیال غرق شدم که دیگر به صحبت با گل یا بوی خوش آن نیاز ندارم.

برداشت: با یک نگاه از تو، دل و دین و عقل من از دست رفت. این کعبه چشم تو، مرا به سادگی و پاکی رساند.

برداشت: کسی که از رنج و سختی نجات پیدا کند، به دنبال راه حلی می‌گردد و در نهایت با توکل به درگاه خدا و جستجوی راهکارها، به آرامش می‌رسد.

برداشت: محمود با وجود اینکه معابد بت‌پرستی را ویران کرد، با یک نگاه مختصر، ایاز را به خدمت خود درآورد.

برداشت: دریا از شرم به خاطر سیلی که بر ویرانه ما زده شد، آرام گرفت و ساکت شد.

برداشت: به خاطر سادگی‌اش، از گل یک مهره درست کرد و با دل خود تسکینی به دست آورد. او با عشق، دلش را دلداری داد.

برداشت: دامن خود را رها کرده و به مگس قناعت کرد، مانند عنکبوت زاهدی که در برابر مردم، نماز طولانی به جا می‌آورد.

برداشت: به نظر من، با عشق او به گونه‌ای خاصی از شوق و شور رفتم که احساس کردم آتش عشقش به مانند یک نشانه از افتخار و بزرگی در قلبم قرار گرفته است.

برداشت: کسی که با دست بلند خود درخواست می‌کند، در خواسته‌اش کوتاه می‌شود، اما در عوض به اطرافیانش درباره آن موضوع خیلی صحبت می‌کند.

برداشت: نیاز من به دوست و یار به قدری افزایش یافته که او در عمق دل من حسرت و درد بیشتری ایجاد کرده است.