غزل شمارهٔ ۴۰۵۶

برداشت: هرگاه آن گل بی‌خار از کوچه‌ای عبور کند، لطافت و زیبایی آن حس می‌شود و همچون موجی از آرامش به دیوارها می‌رسد.

برداشت: زمانی که روز قیامت فرا رسد و سبزه‌ها روی زمین بروز کنند، دلیل آن لب‌های شیرین و شکرین تو خواهد بود که یک بار از کنار آن‌ها گذر کرده است.

برداشت: عشق مانند خاری است که اگر از سایه‌اش عبور کنی، می‌تواند آتش به پا کند، حتی بدون آن که دست و پا داشته باشد.

برداشت: چشمان و مژگان عاشق همیشه به هم وابسته‌اند، مانند اینکه چگونه آبله می‌تواند از میان خارها عبور کند.

برداشت: ای خدای بزرگ، خواهش می‌کنم که به داد من برسید قبل از اینکه مشکلاتم از کنترل خارج شود.

برداشت: برخی از بزرگمهران گذشته از این دنیا رفته‌اند و اکنون دیگر کسی نیست که داستانی شنیدنی از آنها باقی مانده باشد.

برداشت: چند بار باید به آرزوی ثروت و گنجی که به دنبال آن هستم فکر کنم، در حالی که زندگی‌ام به تلخی و سختی می‌گذرد و هیچ خوشی در آن نیست.

برداشت: از نعمت‌های بهشتی که در فردوس وجود دارد، نمی‌توان به سادگی چشم‌پوشی کرد. صائب می‌پرسد: چگونه می‌توان از لذت دیدار کسی که دوستش داریم، صرف‌نظر کرد؟