غزل شمارهٔ ۴۰۵۵

برداشت: چطور ممکن است که آن گل زیبا از چشم و دل من دور شود؟ خودپسند که نمی‌تواند از آینه و آب بگذرد.

برداشت: دل‌ها در سینه‌های صاف آسودگی نمی‌یابند، زیرا زود به سمت روشنایی و زیبایی آینه می‌روند.

برداشت: زمانی که آب شور باشد، تشنگی در دنیا بیشتر می‌شود، زیرا کسی که از این آب بگذرد و به آن نزدیک نشود، نمی‌تواند سیراب شود.

برداشت: در جوی شیر، کسی که با دل‌ آشوب و رنج فراوان به سر می‌برد، قطره‌ای از خون دلش را به خاطر یاد کسی که در شب‌های روشن و زیبا از کنار او عبور کرده، به کاسه می‌زند.

برداشت: زندگی روشندلان مانند شمعی است که تنها در یک گوشه و مکانی خاص می‌تواند وجود داشته باشد، و این در واقع ظلم است. آنان نمی‌توانند آزادانه و بی‌محدودیت در جهان زندگی کنند.

برداشت: به دل خود وابسته نشو، زیرا با ارتباطی که با نور خورشید داری، در جایگاه لعل، همه چیز به نظر سرخ و خونین می‌رسد.

برداشت: سن پیری با سرعت هر چه تمام‌تر به من نزدیک شده و جوانی‌ام را از من گرفته است، گویی که پل را ندیده‌ام که بتواند از سیلاب عبور کند.

برداشت: شخصی که درد و رنج مردم بی‌گناه را احساس می‌کند، مانند تیرکمان تو از دل انسان‌های ناراحت و پریشان عبور می‌کند.

برداشت: در دوران جوانی، صبح زندگی را به خوبی درک کن و نگذار که به خاطر خواب غفلت، فرصت‌ها از دست بروند.