غزل شمارهٔ ۴۰۵۲

برداشت: چشم تو به شکلی پنهانی دل را نمی‌برد. این گوهر گرانبها را هیچ دزد به دکان نمی‌برد.

برداشت: اگر آب خضر که نماد زندگی و زنده‌کردن است، بر روی قلم بریزد، عشق و اشتیاق هرگز پایان نخواهد یافت.

برداشت: شبنم بر دامن پاک من می‌نشیند مثل گلی که بلبل در حال نماز است، اما چرا من را به گلستان نمی‌برد؟

برداشت: این جمله به این معناست که با توجه به قدرت و تأثیرگذاری شدید یک پدیده (که به نوعی شبیه به روشنایی یا الهام الهی است)، حتی اگر شخصیتی بزرگ و محبوب مانند موسی هم به سمت رستگاری برود، باز هم تحت تأثیر این نور و حقیقت نمی‌تواند جان سالم به در ببرد. به نوعی، اشاره به دشواری و شدت تأثیر آن پدیده دارد.

برداشت: نسیم گلی که بشدت دلتنگی می‌کند، بی‌فایده به درِ دل می‌زند، چون خنده‌ای که مانند پیکان به هدف نمی‌رسد.

برداشت: آه و بوی عطر زلیخا در بادهای مصر پراکنده شده است، اما این بوی پیراهن به طرف کنعان نمی‌رود.

برداشت: موهای یار چون طوماری است که عمرش طولانی باشد، اما دل من را به چه دلیلی از دست نمی‌دهد.

برداشت: کسی که دلش پر از غم و تنگ‌دلی است، نمی‌تواند لذت واقعی یک سفر یا گردشی شاد را بچشد.

برداشت: عشق به طور ناخواسته به دل نفوذ می‌کند و مانند سیلی از انتظار، اجازه ورود به دنیای دل را نمی‌یابد.

برداشت: ای بوسه، لب خود را به دندان بزن که هنوز از شدت شرم، راهی به گلبرگ دهانش پیدا نمی‌کند.

برداشت: در اینجا شاعر به این نکته اشاره می‌کند که در میان جمع‌های پیروزی و شادی، آوردن کلمات حکمت‌آمیز و فلسفی بی‌فایده است؛ چرا که مثل این است که کسی بخواهد دانش و حکمت را از سرزمین یونان به جایی دیگر ببرد و در واقع این کار غیرممکن و بی‌معناست.