غزل شمارهٔ ۴۰۵۱

برداشت: به خاطر دل چه درد بیهوده‌ای را تحمل می‌کند، آیا می‌دانی که آیینه چه نعمتی از خود به نمایش می‌گذارد؟

برداشت: از بوی خوش مشک خودتان استفاده کنید تا عطر و بوی نافه را به دست آورید، زیرا این چادر پشمی خام حال و هوای خاصی را منتقل می‌کند.

برداشت: دل را به خود درگیر نکن، چرا که زیبایی خاص او از دل غمگین، به همراهی آینه می‌آید.

برداشت: در اثر شرم تو، سنگی که لعل خونین داشت، به آب تبدیل شد و این زیبایی بی‌فایده به گنجینه‌ای از می‌پیوندد.

برداشت: شادی و لذت ناشی از بودن با تو، ای منبع شادمانی، مرا به یاد کودکان در شب‌های جمعه می‌اندازد.

برداشت: در روز قیامت، هر کسی که دلی پر از کینه و دشمنی داشته باشد، از خانه خود خارج شده و به سمت خاک سینه خود می‌رود.

برداشت: ناراحتی و غم را بپوشان و با آرامش در زیر یک پناهگاه در کنار آینه به تفکر بپرداز.