غزل شمارهٔ ۴۰۴۹

برداشت: نامه‌ام به محبوبم، که در حال انتقال است، مانند برگی از درختان پاییزی است که به باغی منتقل می‌شود.

برداشت: یک دیوانه تازه از زندان آزاد شده است و این خبر خوش را به بچه‌ها می‌دهد که او بچه‌ها را می‌برد.

برداشت: اشک من و انتظار من از گل سرخ رنگ، نشانهٔ یک کودک یتیم را به باغی که می‌برد.

برداشت: جز من چه کسی است که در بهار، باغ خود را از خانه‌اش بیرون آورده و سرش را در گریبان پنهان کرده است؟

برداشت: تنها لکه‌های آبله که نشانه راهی پرخطر هستند، بر سر راه مسافران گرسنه، از خارهای مغیلان دلسرد کننده است.

برداشت: اکنون که بچه‌های دیوانه من چاشنی سنگ را پیدا کرده‌اند، مرا به بیابان می‌برند.

برداشت: هر مشکلی که دارم، با استفاده از عقل و تدبیر حل می‌شود، زیرا در مرکز حقیقت، دل انسان راهی روشن را نشان می‌دهد.

برداشت: هیجان و جوش شراب دائمی است، اما گل فقط دو هفته عمر دارد. در حال حاضر، کسی که مرا به گلستان می‌برد، از پای خُم می‌خواهد همواره مرا از شادی و نشاط پر کند.

برداشت: در این سفر طولانی، افتادن به مقام و منزلت ناشی از باختن است، زیرا در واقع مسیر عشق هرگز به پایان نمی‌رسد.

برداشت: شهر خودم مرا دلسرد و غمگین کرده است. این دل بی‌قرار من را به بیابان و دور از تمامی شلوغی‌ها می‌برد.