غزل شمارهٔ ۴۰۴۷

برداشت: دیوانه را به دامن کوه و دشت می‌برند، همچنان که کودک یتیمی را برای تماشا و تفریح به جایی می‌برند.

برداشت: نامه‌ای که به سختی نوشته شده، شبیه به پاهای پیام‌آوری است که موج‌های سراب را به سمت دریا می‌برد.

برداشت: در اینجا گفته شده که زلف‌های پیچیده و زیبا به مانند نسیمی نیستند که بتوان به راحتی به آنها دسترسی پیدا کرد. این زلف‌ها پیام‌های عاشقانه و احساسی را به دل‌ها منتقل می‌کنند، اما فقط برای آن‌هایی که اهل دل و عاشق هستند.

برداشت: در جایی که زلف‌های پیچیده و کمرنگ وجود داشت، نام دل شکسته ما را چه کسی می‌برد؟