غزل شمارهٔ ۴۰۴۶

برداشت: عاشقان به خاطر زیبایی‌های تو در بهار چنان تحت تأثیر قرار می‌گیرند که همه چیز را فراموش می‌کنند و فقط به یاد تو هستند. بهار هرچه را که در پیش رو دارد، از پای تو می‌برد و می‌گذرد.

برداشت: هر کسی که در سفر همراهی هم‌نظیر نداشته باشد، با خود نگرانی‌ها و ناامیدی‌های زیادی را به همراه می‌آورد.

برداشت: از گدازه‌های طلا، چه چیزی کم است؟ نیکوکاران چرا باید از بداندیشان فاصله بگیرند؟

برداشت: دست از محبت و نیکی برندار، زیرا از سفره‌ی پرنعمت زندگی‌ات، لقمه‌ای است که فردی فقیر و نیازمند نیز آن را برمی‌دارد.

برداشت: هرچه کسی ظالم‌تر باشد، بیشتر دیگران را آزار می‌دهد و با ستم خود، درد و رنج بیشتری به آنان وارد می‌سازد.

برداشت: آن کس که از شدت خشم و خشونت دستش به تازیانه می‌رسد، هر گونه ادعای نادرستی که کند، به زودی به عواقب آن دچار خواهد شد.

برداشت: از جمع کردن مال و ثروت بگذر، زیرا حتی زنبور هم وقتی به شانه‌ی عسل می‌رسد، از آن بهره نمی‌برد و تنها نیش می‌زند.

برداشت: اگر نزد افراد درستکار و صادق قرار بگیریم، حتی انحرافات و نادرستی‌ها هم ممکن است به راستی تبدیل شود. این به این معناست که تأثیر مثبت درستی و صداقت می‌تواند بر نادرستی‌ها غلبه کند.