غزل شمارهٔ ۴۰۴۳

برداشت: پیامی که به محبوب می‌رسد، مشابه پیامی است که کودک یتیمی از طرف خود به باغ گل می‌برد.

برداشت: اگر کسی فقط به تماشای گل و لذت بردن از آن قانع باشد، همیشه از باغی پر از گل‌های زیبا و بدون خار بهره‌مند خواهد بود.

برداشت: کسی که قصد دارد آیینه را به بازار ببرد، باید بتواند آن را به شکلی زیبا و مناسب از زشتی و زیبایی بسازد.

برداشت: افرادی که به قناعت و رضایت در زندگی دست یافته‌اند، از دردها و تلخی‌های دنیا به دور هستند و مانند موری که از زمین تغذیه می‌کند، از نعمت‌های الهی بهره‌مند می‌شوند.

برداشت: افراد ناآگاه در شب تنها خواب غفلت را می‌بینند، در حالی که کسانی که چشم بیدار دارند از نور دانش و بینش بهره‌مند می‌شوند.

برداشت: اگر خطوط دور خال زیبای تو به دقت کشیده شود، عجیب نیست؛ زیرا این نقطه‌ای که انتخاب شده، با پرگار جابه‌جا می‌شود.

برداشت: من به خاطر می گلگون ناراحت شدم و احساس می‌کنم که کینه‌ام به اندازه‌ای زیاد شده که دیگر نمی‌توانم آن را کنترل کنم. دلگیری‌ام از این عنوان ناشی از زنگارهایی است که مانند تیغ، آسیب می‌زنند.

برداشت: از کمبود روحیه و کمبود نفس، بر سر این مسیر تنگ و باریک، قید و بندها را گذاشته و از خطراتی که مانند مار هستند، دوری می‌کند.

برداشت: در پشت حجاب، چه لذتی از وصال وجود دارد؟ مانند این است که چه بهره‌ای از گلستان می‌توان برد وقتی مرغ در قفس باشد.

برداشت: کسی که در هنر و زیبایی‌ها ناتوانی‌ها و نقص‌ها را نمی‌بیند، کمتر از استعداد و مهارت واقعی‌اش بهره‌مند می‌شود. او در دلخواسته‌ها و لذت‌ها به سرخوشی‌اش ادامه می‌دهد، اما این لذت‌ها در واقع چیزی بیش از یک فریب نیست.