غزل شمارهٔ ۴۰۴۱

برداشت: چهره تو صبر را از دل بی‌قرار من می‌گیرد و درخشش تو مانند آینه، اختیار مرا همچون جیوه سلب می‌کند.

برداشت: این احساس شگفتی و سردرگمی که در وجود من هست، من را مثل یک تشنه از کنار آب گذر می‌دهد.

برداشت: شراب، از سرِ بی‌مغز و تو خالی من، دست خالی گذشت. سیل از کلبهٔ فقیر چه چیزی خواهد برد؟

برداشت: دیوانه‌ها به خاطر اتهاماتی که به آنها زده می‌شود، به وضوح مست هستند و کسانی که عقلشان سر جایش است، در واقع مشغول نوشیدن شراب ناب هستند.

برداشت: هرکسی که از گذر ایام به آسمان پناه ببرد، از سادگی کشتی‌اش را به سمت گرداب برده است.

برداشت: من یک جا از شتاب و گذر عمر آرامش ندارم. در گذر سیل چه کسی خوابش خواهد برد و آسوده خاطر خواهد بود؟

برداشت: زاهد از گوشهٔ رندانه بسیار بسیار دور است. این شمع خاموش را هیچکسی به محراب نخواهد برد.

برداشت: در گذشته در شرایط سخت هم از غرور به خواب نمی‌رفتم. حالا ولی در آسان‌ترینِ وضعیت‌ها هم خواب من را می‌برد.

برداشت: سنجهٔ بی‌جگری‌ها و ترسیدن‌ها به میزان پولک‌هاست! ماهی از وحشت موج رنج قلاب را به جان می‌خرد.

برداشت: صائب، هرکسی که مثل لاله جگرش را از دست نداده، با خون دلی که می‌خورد، لذت شراب سرخ‌رنگی را خواهد برد.