غزل شمارهٔ ۴۰۴۰

برداشت: بازیگر خاصی که با زیبایی‌اش، دل مرا از جا کنده و با یک نگاه آشنا، غم و نگرانی‌ام را از بین برد.

برداشت: نتیجه ی سرکشی و نافرمانی در نهایت به ناتوانی و ضعف می‌انجامد، مانند شعله‌ای که در نهایت کم‌نور می‌شود و به خاکستر پناه می‌برد.

برداشت: اگر خورشید در سایه‌اش پناه می‌گیرد، انسان‌های آزاد هم به نشانه پرندۀ هما پناه می‌برند.

برداشت: اگر بخت بدی هم داری، با هنر و مهارت می‌توانی آن را تغییر دهی، زیرا اگر تاریکی در درونت باشد، قدرت پاکسازی آن را داری.

برداشت: این دنیا به کسی رحم نمی‌کند و فرصتی به کسی نمی‌دهد. در این جا، کسانی که زحمت می‌کشند و بار سنگینی را به دوش می‌کشند، همیشه مشکل دارند و از درد و رنج دور نمی‌شوند.

برداشت: در مسیر زندگی، آن فرد بی‌آلایش و ساده‌دل که از تلاش و کوشش خود بهره‌ می‌برد، به روشنایی و موفقیت می‌رسد، حتی اگر در شرایط دشواری باشد.

برداشت: من بارها از مراسم وصال تو ناامید بیرون رفتم، اما تو یک‌بار با شوخی سخنی نگفتی که خدا تو را ببرد.

برداشت: از ثروت و دارایی نباید به طمع و آرزوهای بی‌پایان دل بستی، چون هیچ چیز نمی‌تواند از عاقبت‌های بد و خطرات جلوگیری کند. دنیا پر از پیچ و خم‌های خطرناک است که ممکن است دارایی تو را در معرض تهدید قرار دهد.

برداشت: اگر نیاز به سلاحی باشد، غیرت به تاریکی نمی‌رود و به چنین فردی هیچ گاه متوسل نمی‌شود.

برداشت: هرچند که زندگی ممکن است لذت‌هایی را به ما بدهد، اما این لذت‌ها به خاطر دشواری‌ها و مشکلاتی که داریم، تحت تأثیر قرار می‌گیرند. زندگی خوب و خوشبختی ما می‌تواند به راحتی با چالش‌ها و ناملایمات دچار اختلال شود.

برداشت: از این درد جانکاه که به عیسی مسیح شباهت دارد، صائب جز به پناهگاه حضرت علی (در نجف) نمی‌تواند پناه ببرد.