غزل شمارهٔ ۴۰۳۶

برداشت: چگونه غم‌ها از دل من پاک می‌شوند، وقتی که شراب وجودم را پر می‌کند، و چه زنگ زدن‌هایی از دل مانند آیینه‌ای که در آب است، نمایان می‌شود.

برداشت: در جستجوی آبی زلال از این آسمان آبی هستم که چهره‌اش به رنگ سرخ غروب آفتاب در می‌آید.

برداشت: کسی که می‌خواهد شانس بد ما را تغییر دهد، مثل این است که سیاهی را از پر و بال یک عقاب پاک می‌کند.

برداشت: علاج تشنگی برای دیدن محبوب فقط در دیدار اوست، در غیر این صورت، دل بلبل هیچ وقت غم و اندوه خود را از گلبرگ گلاب نمی‌شوید.

برداشت: اگر کسی با نگاه ساده‌دلانه‌اش به زیبایی‌ها نگاهی بیندازد، زمانی که حقیقت را بفهمد و به اشتباهاتش پی ببرد، به شدت نادم و پشیمان می‌شود و این پشیمانی برای او شبیه یک کتاب تلخ است که در آن داستان ندامتش نوشته شده است.

برداشت: اگر غبار یتیمی را بتوان با گوهر شستشو داد، پس کدورت و غم از دل من نیز با شراب زدوده می‌شود.

برداشت: به خاطر اینکه محبوب من به زیبایی‌اش بسیار علاقه‌مند است، صورتش را مانند آینه با آب می‌شوید تا همیشه درخشان و زیبا باقی بماند.

برداشت: دل به خاطر غم و اندوه اشک می‌ریزد و این اشک‌ها به مانند باران، تیره‌گی و غم را از دل می‌زداید، همان‌طور که بارش باران از آسمان ابرها را پاک می‌کند.

برداشت: آنکه می‌گوید در ابرهای سفید باران نمی‌بارد، غم من را در چهره‌ام پنهان می‌کند.

برداشت: چراغی که از غم سوختگان روشن می‌شود، با اشک‌های جاری بر چهره‌اش می‌تواند آتش عشق را شعله‌ور کند.

برداشت: غبار غم و اندوه به دامن من نمی‌چسبد، چرا که من توبه‌نامه‌ام را با شراب شستشو می‌کنم.