غزل شمارهٔ ۴۰۳۵

برداشت: به خاطر شرم تو، عرقی به صورت آفتاب نشسته و از شوق لعل تو، خون در رگ شراب جاری شده است.

برداشت: دهن کوچک تو باعث شده که کار کوچک به سختی پیش برود و رد اثر تو به قدری واضح است که بر روی خورشید می‌دود.

برداشت: وقتی حجاب شرم از چهره‌ی شگفت‌انگیز او کنار رفت، عرق بر روی صورتش ظاهر شد و آتش به شدت مضطرب شد.

برداشت: اگر بخواهی دل خود را با اندکی غم رنجانده و شکسته کنی، مانند حبابی باش که می‌تواند با جریان آب به حرکت درآید و شنا کند.

برداشت: نسیم صبح قیامت وزید و من در حالت بی‌خودی و حیرت به طوری ناگهانی و شگفت‌انگیز متوجه شدم که وضع و حال معرکه بر من تأثیر گذاشت.

برداشت: دوست را از شدت گریه و اندوه خود به آتش کشیدم، به طوری که آتش در وجودم شعله‌ور شد. اگر بر روی این آتش بگریم، چیزی شبیه کباب سر می‌زند و به نوعی می‌سوزد.

برداشت: چشم من وقتی ستاره خال تو را دید، به خاطر زیبایی‌اش بسته شد و وقتی هلال عید را دید، با شوق و شتاب به سمت آن دوید.

برداشت: در این بیت شاعر از alguien می‌خواهد که برای زیباتر کردن چهره‌اش، به سراغ اصلاح صورت نرود، زیرا زیبایی و جذابیت او به اندازه‌ی خوب بودن خطش در شعر و نوشته‌اش اهمیت دارد. به عبارتی دیگر، ظاهر زیبا شاید مهم باشد، اما آنچه در واقع اهمیت دارد، عمق و کیفیت شخصیت و هنر اوست.

برداشت: به خاطر تماشای آن چشم‌های خواب‌آلود، من هزار بار در مسیر خواب قدم گذاشتم.

برداشت: زمانی که برترین و مغرورترین افراد در برابر مشکلات و چالش‌ها قرار می‌گیرند، ممکن است به یکباره شکسته و افت کنند. در اینجا، مانند موجی که با تیغی به سمت حباب‌ها حمله می‌کند، می‌توان دید که حتی زیباترین و ظاهراً مستحکم‌ترین چیزها نیز ممکن است تحت فشار دچار فروریختگی شوند.

برداشت: وقتی صائب این غزل را در جمعی تازه خواند، در حالی که در کنار آتش نشسته بودند، به شدت نگران و مضطرب شد و به دور خود قدم زد.