غزل شمارهٔ ۴۰۳۲

برداشت: مواظب باش که در برابر دروغ و فریب آن چشمان نیمه‌باز قرار نگیری و از مهمانی که نیت بدی دارد دوری کن.

برداشت: اگر مانند گل‌های خوشبو در این باغ هستید، لازم است که با محبت و دل‌گرمی خود، گره‌ای که بر پیشانی‌تان است را بدون نیاز به نسیم و باد، باز کنید.

برداشت: به آرامی و با دقت به امور زندگی توجه کنید و از هر چیزی که شما را نیازمند کند، دل بکنید.

برداشت: فضای عشق واقعی در انتظار شماست، پس از پل فریب و دنیای ظاهری عبور کنید، مانند سیل بهاری که به راه می‌افتد.

برداشت: در آغوش دریا، آینه صیقلی می‌شود، پس با دوستان پاکباز، معاشرت کنید.

برداشت: اگرچه شمشیر شهادت از بلندپروازی شما نشأت می‌گیرد، اما به خاطر ضعف و ناتوانی‌تان، گردن‌تان را بالا بگیرید.

برداشت: زمین آماده بود و در دام فریب دشمن به راحتی می‌توان افتاد. بنابراین باید از ترفندهای او دوری کرد و احتیاط کرد.

برداشت: اگر عمر انسان کوتاه باشد، در نیمه شب با ناله و افسوس، تلاش کنید که کارها و آرزوهایتان را به درازا بکشید و از آنچه در زندگی دارید بهره‌برداری کنید.

برداشت: این شعر می‌گوید که ظاهرسازی و زینت دادن به خود در موقعیت‌های معنوی مثل نماز، اهمیتی ندارد. در واقع، تأکید بر این است که پوشش ظاهری نباید باعث گمراهی شود و وقتی می‌خواهیم نماز بخوانیم، باید درون‌مان را پاک کنیم و به خلوص نیت توجه کنیم.

برداشت: به هر چیزی که هست، چشم بپوشید و مانند صائب به خودتان تکیه کنید تا به موفقیت برسید.