غزل شمارهٔ ۴۰۳۱

برداشت: صبح روشنایی و نور به جان شما دمیده شده است، پس به سرعت حرکت کنید و از سرما و ظلمت این دنیا دور شده و به سوی آفتاب و روشنی بروید.

برداشت: در این مکان که صبح، برکات و نعمت‌ها را می‌نگشاید، ستاره‌ای را برای خود برگزینید.

برداشت: اکنون که خورشید با روشنی‌اش به ما نعمت می‌دهد، دیگر چه نیازی به نگرانی و غمگینی وجود دارد؟ بهتر است ذهن خود را از افکار منفی پاک کنیم و به آرامش برسیم.

برداشت: آسمان و فضایی که در آن قرار دارید را فراموش کنید و مانند شبنم باشید؛ کافی است که مدت زیادی در این ویرانه نمانید.

برداشت: از چهره دل غبار دنیاست را برطرف کنید و به دیدن معشوق واقعی نگاه کنید، بدون هیچ پوششی.

برداشت: آیا ممکن است به پای دریا بروی و مانند سیلاب، با احساساتی گرم و دل‌نگران، سنگ دل خود را نرم کنی و به آب تبدیل شوی؟

برداشت: ساختمان وجود انسانی که از واقعیت خالی است، دوامی نخواهد داشت. مانند حباب‌هایی که از دریا جدا می‌شوند، چنین زندگی‌ای پایدار نیست.

برداشت: از اشک‌های خود توی جام بریزید و با رنگ صورت‌تان، ماه را حسرت‌زده کنید.

برداشت: نور و روشنی که بر اثر بیداری و تلاش دولت ایجاد می‌شود، زمانی به چشم می‌آید که به آن توجه کنند. اگر افراد بخوابند و بی‌توجه باشند، انعکاس آن نور را نمی‌بینند.

برداشت: از شعر مولوی روم که بگذریم، برای کسانی که به وحدت اعتقاد دارند، می‌توانید غزل‌های صائب را برگزینید.