غزل شمارهٔ ۴۰۳۰

برداشت: حال که تدبیر و برنامه‌ریزی من نتوانسته به خوبی عمل کند، مشکلات و دشواری‌ها (همانند خاری) به وفور از چشمم نمایان شده است.

برداشت: در این باغ که گل‌ها به خاطر خارها در کنار خود درد دارند، خوشا به حال کسی که مانند بادام، چشمانش را بسته و بی‌خیال است.

برداشت: به جز زخم و آسیب ناشی از ناخن، هیچ چیز دیگری برای من نمانده است. گویی دیگر بخت خوشی برای من نمی‌وزد.

برداشت: از سختی‌ها و تنگناهای این روزگار تعجب می‌کنم که چگونه صبح، شادی و خنده از دهان پسته خارج شده و فضا را پر کرده است.

برداشت: تو چقدر زیبا و جالبی که حتی سنبل (گل خوشبو) هم به خاطر خوشنودی از زیبایی و زلف تو، با آن دماغ بلندی که دارد، کمرش را به خدمت تو بسته است.

برداشت: جهان چنان در غم و کدورت فرو رفته بود که حتی نور صبح که باید از آینه‌ای پاک بتابد، به خوبی نمایان نمی‌شد.

برداشت: وقتی به لاله و گل نگاه می‌کنم، تلخی دلم را به خاطر می‌آورم. این در حالی است که سنبل، نماد زیبایی، از دل من آهی برمی‌خیزد.