غزل شمارهٔ ۴۰۲۷

برداشت: نگاه تو همچون تیغی درخشان بر چهره آفتاب سایه افکنده و هزار حلقه زیبای گوشش به خاطر زیبایی و نازکی آن گیسو به وجود آمده است.

برداشت: چگونه می‌توانم از خط زیبای آن لب میگون دست بکشم، در حالی که می‌توان از عرق درد این شراب بهره‌برداری کرد؟

برداشت: دل زخم‌دیده از نشانه‌های حضور تو آگاه است؛ او می‌داند که فقط کسی که از آفتاب دور شده، می‌تواند در سایه‌ات آرامش بیابد.

برداشت: زلف او آن‌قدر پیچ و تاب دارد که حتی موهای مشق (خط تحریر) هم با آن درگیر شده و به حالت پیچ و تاب درآمده‌اند.

برداشت: اگرچه من به شدت تحت تاثیر زیبایی‌ات قرار گرفته‌ام، اما زخم تهدیدکننده‌ی تو نتوانست باعث افتخار من شود.

برداشت: در این بیت، شاعر از تلاشی قوی و مردانه سخن می‌گوید که شبیه عشق زلیخا به یوسف است. او با اشاره به اینکه یوسف به جای آب، از سرزمین کنعان چیزی دیگر برداشت کرده، به تلاش و کوشش خود تاکید می‌کند و نشان می‌دهد که باید با همت و اراده قوی به اهداف خود رسید.

برداشت: من به خاطر چشمان تشنه و سیراب نشده‌ام به دام‌های دنیای مادی گرفتار شدم و دیدم که چگونه سراب‌ها مرا به سوی خود می‌کشند.

برداشت: اگر بتوانی از گل کاغذی عطر گل را استخراج کنی، نباید از سخن خود آبرو و اعتبار دیگران را به خطر بیندازی.

برداشت: به خاطر پیچیدگی و تغییرات زیاد زندگی، خودت را مانند دل‌های مجروح درگیر نکن. زیرا این مشکلات می‌توانند همچون رشته‌ای، تو را به عمق درد و اندوه ببرند.