غزل شمارهٔ ۴۰۲۵

برداشت: دل من از زیبایی و زلف او به شدت تحت تأثیر قرار گرفته است، به طوری که گویی از درخشش گوشواره‌اش به من الهام می‌رسد. در تاریکی شب، این ستاره (او) به کمک من آمده است.

برداشت: دل از خوشحالی به زمین نمی‌افتد و به آرامش نمی‌رسد، مگر اینکه آتش اشتیاقی درونش وجود داشته باشد که او را به سوی معشوق بکشاند.

برداشت: من دل خود را به زیبایی طاق ابرویت نسپردم، چرا که از عالم بالا همین اشاره کافی بود تا مرا متوجه کند.

برداشت: از خطرات و مشکلات زندگی عبور کرده‌ام و به آرامش و خودشناسی رسیدم، مانند کشتی‌ای که به دریاهای وسیع و بی‌کران رسیده است.

برداشت: اگر با دست بسته وارد بهشت شوم، چه جای تعجبی دارد که شیر برای نوزادان در گهواره فراهم شود.

برداشت: در جایی که عشق و ارتباطات عمیق وجود دارد، تعجبی ندارد که کسی که در دریا غوطه‌ور است، به تخته‌پاره‌ای برسد.

برداشت: تصور و آرزوی چشمی سرکش که در دل عشق و اشتیاق سرگردان بود، باعث شد که نفس‌هایم از سینه‌ام به شدت و به هم ریخته خارج شوند.

برداشت: زمانی که کار من به مرحله‌ای رسید که به توکل و استخاره نیاز پیدا کردم، همانند تسبیحی شد که گره‌اش باز می‌شود و به کار می‌افتد.

برداشت: وقتی که عشق و شورم در دل به آتش می‌سوزد، گویی شمع وجودم خاموش می‌شود، زیرا دردها و غم‌های من به اعماق وجودم نفوذ کرده‌اند.

برداشت: به آب نرسیدم و از پا ننشستم، مثل تیشه‌ای که اگر به سنگ سخت برسد.

برداشت: زنی که در ناچاری به چاره‌ای فکر کرد، ما را که خسته و درمانده بودیم، به راهی برای حل مشکلات و رسیدن به چاره رساند.

برداشت: این شعر به نوعی نوید بخش است و می‌گوید که پس از مدتی سختی و مشقت، زمانی خواهد رسید که مشکلات از بین می‌روند. همچنین به مرشد (راهنما) اشاره دارد که مژده‌ای به افراد نیازمند می‌دهد، مبنی بر این که راه حل و دورانی بهتر در پیش است.