غزل شمارهٔ ۴۰۲۱

برداشت: چهره‌ی زیبا و دلربا از این بیشتر نیست که اگر پرده‌ای از روی آن برداشته شود، نمی‌توان آن را به روشنی دید.

برداشت: شخصیت و ماهیت تو از سنگینی درونت مشخص است، حتی اگر نتوانی شعله‌ای را در دل سنگ سخت مشاهده کنی.

برداشت: تلاش برای دیدن آن شخص خوش‌ظاهر، نشانه سادگی و بی‌پrandی است، به ویژه وقتی که دیدگاه فرد، توانایی درک واقعیات را ندارد.

برداشت: جز چهره دل، هیچ دردی را نمی‌توان درمان کرد. در این دنیای پر از حصار و موانع، هیچ راه نجاتی دیده نمی‌شود.

برداشت: برای دیدن زیبایی‌های یار، نمی‌توان از خود بیرون رفت و در دنیای واقعی، شکوه و صفای بهار را نیز نمی‌توان درون تاریکی یافت.

برداشت: از خون خودم برای تو دست می‌زنم، هرچند که نمی‌توانم مانند یک معجزه، خود را نشان دهم.

برداشت: چهره زیبای تو بر دل عاشقان اثر می‌گذارد، به طوری که در غبار نمی‌توان چشمان آینه را دید.

برداشت: صبح را با نوشیدن شراب خوش بگذران، زیرا در این زمان نمی‌توان پیری که در میکده هست را بیدار و هوشیار پیدا کرد.

برداشت: در ایام جوانی تلاش کن تا راه درست زندگی را پیدا کنی، زیرا در زمان‌های آینده، ممکن است نتوانی به خوبی انتخاب‌های خود را ببینی و مسیر را درست تشخیص دهی.

برداشت: خون من را بریز و حال خراب خود را اصلاح کن، زیرا چشم مست تو را در حالت سرمستی نمی‌توان مشاهده کرد.

برداشت: از شور و شوق پرنده‌ای که به خوشی آواز می‌خواند، دل خود را با دیگران شریک می‌کنم، اما نمی‌توانم بار سنگین دل آزردگی را بر دوش دیگران بگذارم.

برداشت: آینه چه‌کار می‌تواند بکند وقتی که به خاطر زیبایی و شرم آن چهره‌ی خجول، کسی نمی‌تواند در آینه چهره‌اش را ببیند؟

برداشت: من آنچه را در آتش دیدم، کافیست؛ در روز قیامت، دیگر نمی‌توانم دوباره آن را ببینم.