غزل شمارهٔ ۴۰۱۸

برداشت: دل در این شعر به وسعتی از غم و اندوه اشاره دارد که در میان لاله‌زارها احساس می‌شود. هیچ چیز نمی‌تواند این احساس را تغییر دهد و گشایش یا بهبودی از آن برنمی‌آید، حتی با وجود زیبایی‌های دل‌ربا و دلنشین. در واقع، دل‌گرفتگی به قدری عمیق است که زیبایی‌ها و لذت‌ها نمی‌توانند آن را تسکین دهند.

برداشت: آه که بهار فرصتی به گل شاهد نداد تا خود را نمایان کند و زیبایی‌اش را بی‌پرده نشان دهد.

برداشت: دل پر از درد و زخم من در سختی و رنج می‌غلتد و هر کسی که بخواهد مشکلات و دردها را از سر راه من بردارد، باید برای این زخم‌ها و رنج‌ها تلاش کند.

برداشت: جهان پر از نور و درخشندگی ماه و ستارگان است به طوری که خورشید صبح آرام آرام پرده‌ی شب را کنار می‌زند.

برداشت: زمانه به قدری تنگ و سخت شده که جای تعجب است اگر غنچه‌ای به خاطر وزش باد بهار باز شود.

برداشت: اگر کسی به عمق و ارزش چیزها نگاه کند، صائب می‌گوید که دل به هیچ چیز این جهان نمی‌سپارد.