غزل شمارهٔ ۴۰۱۷

برداشت: وقتی محبوب با زیبایی خود به ما نظر می‌کند، روح و جان ما آرامش می‌یابد، مانند وقتی که ماه پشت پرده پنهان می‌شود و همه‌چیز آرام می‌گردد.

برداشت: یعنی قرار نیست که هدف با بزرگی و بلندی خود بتواند تاثیر منفی بر تلاش و حرکت ما بگذارد.

برداشت: آسمان از کشتن من فریاد می‌زند، مانند تیری که به هدف می‌خورد، کمان آرام می‌گیرد.

برداشت: نگاهبانی از زیبایانی که چشمانشان شر و شیطنت دارد، مانند گل‌هایی است که از باغ بیرون آمده‌اند و باغبان در حال استراحت است.

برداشت: از دل کهنه و پخته‌ی افراد سالخورده نمی‌توان انتظار سادگی و بی‌پروایی کودکانه داشت. مانند این که چگونه یک برگ در فصل پاییز می‌تواند آرامش پیدا کند.

برداشت: دل‌هایی که در حرم کعبه دچار اضطراب و بی‌قراری هستند، چگونه می‌توانند از دیدن یک سنگ آرامش پیدا کنند؟

برداشت: آه و افسوس که صدای ناله پرندگان بی‌ادب اجازه نداد گل‌ها از این باغ دل خوش کنند و آرام شوند.

برداشت: در این زمانه پر از تحول و تغییر، بسیار سخت است که انسان بتواند آرامش خاطر پیدا کند و نگران نباشد.

برداشت: در آغاز عشق، دروازه‌ای از امید باز می‌شود. خوشا به حال کسی که سرش را در آن درگاه بگذارد و آرامش یابد.

برداشت: کسی که با هزار نشان و علامت در پی طلب و جستجو باشد، هیچ بهانه و عذری نمی‌تواند او را از ادامه راه بازدارد.

برداشت: زمانی که دل به روشنایی صبح بیدار می‌شود و از خواب‌های آشفته و پریشان بیرون می‌آید، آرامش و روشنایی را تجربه می‌کند.

برداشت: در این دنیایی که خطرات و مشکلات زیادی وجود دارد، چگونه می‌توانیم وضعیت روحی و دلشادیمان را حفظ کنیم؟

برداشت: دل‌های پاک و روشن از جدایی و تفرقه بی‌زارند؛ زیرا وقتی گل و گلاب از گزند پاییز رها شوند، آرامش می‌یابند.

برداشت: وقتی دل از گناه‌ها پاک شود و روشنایی حقیقت به آن برسد، ترس و حجاب خود را کنار می‌گذارد و آرامش به جان می‌دهد.

برداشت: از سیل حوادث بنیاد وجود ما به آب افتاد؛ این جزای کسی است که در این خاکدان (دنیا) آرام می‌گیرد.

برداشت: زیبایی تو چه شور و هیجانی در دل‌ها ایجاد خواهد کرد! اما امیدوارم که در زمانی، افکار ما از یاد تو آسوده شود.

برداشت: از دل پرغم ما، مانند کسی که از خواب عمیق بیدار می‌شود، آرامش یافتیم و راحت شدیم.