غزل شمارهٔ ۴۰۱۵

برداشت: دو چشم بازیگوش تو نیازی به مراقب ندارند، چرا که نگهداری از آهوان حرم به شبان نیاز ندارد.

برداشت: زیبایی تو باعث شده که کسی نتواند به تو خیره شود و گل‌چهره‌ات نیاز به نگهبان ندارد.

برداشت: اگر نگاه پر از حسرت نتواند حرکتی کند و درخواست ما را به زبانی بیان نکند، پس نیازی به زبان نیست.

برداشت: نیازی به چاره‌اندیشی نیست، چون عقل مجنون نمی‌تواند کار ساز باشد؛ درختی که در بیابان می‌روید به باغبان احتیاج ندارد.

برداشت: خودستایی و بوالهوسی برای افراد با فکر و اندیشه‌ عمیق، جایی ندارد. مانند اینکه تیر هوایی نیازی به هدف‌گیری و نشانه‌گیری ندارد.

برداشت: کافی است که لباس یتیمی بر تن داشته باشم؛ دیگر به هیچ لباسی در این دنیا نیازی ندارم.

برداشت: نیازی به کسب علم نیست؛ زیرا کسی که به معرفت و آگاهی رسیده، نیازی به وسیله‌ای برای بالا رفتن ندارد.

برداشت: بس است که پروانه نامه‌ای برای من می‌فرستد، بوی سوختگی در حال و روزم را به وضوح نشان می‌دهد و نیازی به کسی ندارم که احساساتم را برایم ترجمه کند.

برداشت: دوست عزیز، برای اینکه دل به سفر بزند، حتماً باید روح و وجودمان آماده باشد. بدون این آمادگی، سفر کردن بی‌مفهم است و لازم نیست که به راه بیفتیم.

برداشت: کافی است که نغمه‌های صائب در گلیزار صبحگاهی دیگر نواخته نشود؛ نسیم صبح در این باغ چمن نیازی به آن ندارد.