غزل شمارهٔ ۴۰۱۴

برداشت: انسانی که در چنگال سرنوشت گرفتار شده، باید با شجاعت و حوصلگی از بندهای آن آزاد شود و تسلیم آن نشود.

برداشت: به خاطر حفظ احترام و شأن انسان‌های بافرهنگ و روشن‌فکر غافل نشو؛ زیرا مانند سرو که بر لب آب ایستاده، باید همیشه مراقب باشی و آمادگی لازم را داشته باشی.

برداشت: با دیگران با تنگ نظری برخورد نکن؛ زیرا کسانی که در موقعیت‌های مناسب هستند باید دل و دستشان باز و گشاده باشد.

برداشت: رها کردن کنترل نفس نشان‌دهنده نبود درک و آگاهی است؛ مانند این است که یک سگ درنده تحت کنترل قلاده باشد.

برداشت: به اندازه‌ای که برگه‌های نخل وجود دارد، باید از زبان شکر بیشتری بهره برد. یعنی هرچه نعمت و خوبی بیشتر باشد، باید از آن بیشتر سپاسگزاری کرد.

برداشت: کششی که از هر سمت به سمت خود جذب می‌کند، کنترل مسیر را به سمتی آورده که به کعبه می‌رسد. حالا چه راهی باید انتخاب کرد؟

برداشت: سؤال را باید با زبانی نرم و مؤدبانه مطرح کرد، زیرا در خانه افراد بخشنده و مهربان، گشایش و پاسخ به آن آسان است.

برداشت: تو مانند موری هستی که از حرص، به دنبال لقمه‌ای بیشتر از دهان خود می‌دود.

برداشت: به دامان جام می نرو، اگر به دل و دست تو چیزی می‌رسد، صائب!

برداشت: اگر می‌خواهی به دنیای عمیق و زیبای صائب وارد شوی، نخست باید از خواسته‌ها و اراده‌های خود دور شوی و دست خود را از آن‌ها بشویی.