غزل شمارهٔ ۴۰۱۳

برداشت: چشم تو همیشه مانند مستی ناشی از شراب است و در نتیجه، خانه‌ای که در آن ظلم وجود دارد، باید همیشه ویران باشد.

برداشت: عبور از این دنیای تاریک، کار ساده‌ای نیست و برای این کار به قلبی نیاز داریم که مانند نور آفتاب روشن باشد.

برداشت: دل غم‌زده من که همیشه در عذاب است، به خون خود نیاز دارد و مانند خوراکی سوخته، باید از شراب برای تسکین آن استفاده کنم.

برداشت: در دل ویران و خراب عشق، گنجی از جواهرها وجود دارد و در این ویرانی، همین نور و زیبایی ماهتاب کافی است.

برداشت: لباس عاریتی را از خود دور کن، زیرا برای مواجهه با دریا باید با قدرت موج‌ها روبرو شوی و حباب‌ها را که نمادی از زودگذر بودن هستند، فراموش کنی.

برداشت: برای درمان دل‌های مرده، باید جسم را در آتش سوزاند. این زمین سوخته نیاز به بارانی دارد که از آسمان نازل شود.

برداشت: مستی و غفلت تو کم است که مانند کودکان، فقط به خاطر خواب به داستان‌های بی‌محتوا گوش می‌دهی.

برداشت: اگر بتوانی شیشه را آباد کنی و از این ظرف سفالی، هزاران قطره عصاره به دست آوری، آن گاه مثل شراب باید به تو بنوشانند.

برداشت: بر اثر ضربه‌های موج، آب در زیر و روی خود به حالت سکون و بی‌حالی درآمده است. در چنین حالی، سکوت باید در لذت بزم شراب حفظ شود.

برداشت: اگر زلفت را در هم بریزی و به هم بیفتند، باید هزار بار آن را بچرخانی و بپیچی تا جذابیتش بیشتر شود.

برداشت: اگر در دل خود احساس نیاز و گدایی می‌کنی، باید با دل شکسته و چشمانی پر از اشک، این احساست را بیان کنی.