غزل شمارهٔ ۴۰۱۲

برداشت: حرکت و فعالیت از دل کسی که آرزو ندارد به وجود نمی‌آید، مانند این است که پای خفته‌ای از من جستجو نخواهد کرد.

برداشت: اگر به خاطر مشکلات و کمبودها جانم به لبم برسد، هرگز حاضر نیستم آبرویم را بفروشم.

برداشت: اگر در ویرانه‌های من گنجی پنهان نیست، پس چرا فکر نمی‌کنم که باید به ساختن اینجا بپردازم؟

برداشت: هنگامی که افرادی که کم‌طاقت هستند را دیدی، از آن‌ها دوری کن، زیرا در این شرایط، بهترین و مناسب‌ترین راهکارها نیز به نتیجه نخواهند رسید.

برداشت: آیا ممکن است چهره‌ام مانند عقیق روشن شود، تا رنگم از زیبایی شراب لعل نشان ندهد؟

برداشت: قدر و ارزش خود را شناخته و به زیبایی‌های دلنشینی رسیده‌ام، بنابراین دیگر از سخن گفتن طوطی‌وار من خبری نیست.

برداشت: عشق واقعی نمی‌تواند پنهان بماند و وقتی عشق صمیمی باشد، درد دل من به راحتی درمان می‌شود و نیازی به ترمیم ندارد.