غزل شمارهٔ ۴۰۱۱

برداشت: از چیزی که بی‌محتوا و بی‌فایده است، نمی‌توان امید به نتیجه‌ای خوب داشت، همان‌طور که نمی‌توان انتظار داشت بوی خوش شراب از کدو بیرون بیاید.

برداشت: چرا افرادی که بی‌خبر و طمعکار هستند به خواب نمی‌روند، در حالی که اگر تلاش نکنند، به چیزی دست نخواهند یافت؟

برداشت: تنها اشک است که می‌تواند غم و اندوه را از دل پاک کند و هیچ کس دیگری نمی‌تواند این کار را انجام دهد.

برداشت: سری که تحت تأثیر جنون قرار گرفته، مانند آفتابی است که هیچ‌گاه به تاج خود بازنمی‌گردد.

برداشت: آه که شبنم وجود ما با جاذبه عشق نمی‌تواند از دایره زیبایی و عطر خارج شود.

برداشت: زیبایی چهره و دل در دوران سختی و رنج پنهان شده است و هیچ شستشویی از آب آینه نمی‌تواند آن را نمایان کند.

برداشت: هرکسی که به عمق تفکرات و ایده‌های زیبا و جدید دست پیدا کند، دیگر نمی‌تواند به چیزهای ساده و معمولی بازگردد.

برداشت: به جز عشق و می، از هیچ کار دیگری بر نمی‌آیم و به همین دلیل دستم را از انجام کارهای دیگر کوتاه می‌بینم، زیرا مانند سبویی، محدودیت دارم و نمی‌توانم به کارهای دیگر بپردازم.

برداشت: در کدام سمت از آفتاب باید برویم تا رنگ و زیبایی گل‌ها که در چمن از بین رفته، دوباره به چشم بیاید؟

برداشت: به خاطر کمبود سخن‌شناسان و نه به دلیل ناتوانی، من مانند طوطی قادر به گفتگو نیستم.

برداشت: برای ورود به دنیای عشق، باید از آلودگی‌ها خود را پاک کنی، زیرا هیچ‌کس بدون آمادگی و پاکیزگی نمی‌تواند به این sanctuary وارد شود.

برداشت: به خاطر نور آفتاب، به آب نگاه کرده‌ام، اما در چشمانم، ماهی که هنوز شسته نشده، نمی‌آید.