غزل شمارهٔ ۴۰۱۰

برداشت: با مراقبت از گل، رنگ و بوی آن به دست نمی‌آید و جز لطف و زیبایی چهره نیکو، چیزی نمی‌تواند به آن کمک کند.

برداشت: زیبایی معشوقان از دل‌هایی که برای آنان سوخته است ناشی می‌شود و این زیبایی را نمی‌توان با آب آینه پاک کرد.

برداشت: از حرکت مژه‌ها باید آرامش گرفت، زیرا فردی که دلش پر از آرزو نیست، نمی‌تواند دچار تردید و بی‌قراری شود.

برداشت: به نظر می‌رسد که زخم‌های دل ما با روز جدید درمان نمی‌شود، حتی اگر ستاره‌ها بخواهند جراحت‌های ما را درمان کنند، این رفو به دبنال دلسوزی نمی‌آید.

برداشت: کمی از خاک من را به خم برسانید تا به من کمک کند، چرا که نمی‌توانم از ظرف آب خودم کمک بگیرم.

برداشت: اگر زندگی با مشکلات و حوادث روبه‌رو شود و مانند طوفانی ویرانگر، همه چیز را تحت تاثیر قرار دهد، اما کسی که در دوش خود بار زندگی را می‌کشد، هرگز ناامید و متزلزل نمی‌شود.

برداشت: برای نان، آب صورت خود را هدر نکن، زیرا وقتی که این آب رفت، دیگر نوبت تو به جو نمی‌رسد.

برداشت: دل اگر آتشین و خواهان پاکی باشد، نمی‌تواند با یک شستشوی معمولی از غبار و آلودگی‌های دنیوی رهایی یابد. نیاز است که از چشمه‌ای دیگر و تازه آبرو بگیرد تا حقیقتاً پاک و شفاف شود.

برداشت: آه که شبنم وجود ما مانند نقطه‌ای از پرگار است که نمی‌تواند از دایره‌ای که رنگ و بوی زندگی را در بر دارد، خارج شود.

برداشت: عشق نمی‌تواند به کلمات و صحبت‌های طولانی محدود شود، چرا که سرنوشت و تقدیر به آسانی قابل تغییر نیست و در آن هیچ چیز به سادگی تغییر نمی‌کند.

برداشت: اگر دلی به جایی برسد که راضی باشد و آرامش پیدا کند، دیگر به هیچ کجا و هیچ مقام دیگری توجه نخواهد کرد.