غزل شمارهٔ ۴۰۰۹

برداشت: نفس خوشی از درون من بیرون نمی‌آید، همان‌طور که نسیم خوشبو از باغ بهشت از آتش و گرما بیرون نمی‌آید.

برداشت: دستگاه تیر تو چه چیزی از دل گرم من دیده است که هیچگاه از منطقه‌ی آسیب‌زده‌اش خارج نمی‌شود؟

برداشت: از طبیعت سرکش و غیرقابل پیش‌بینی خوبان با ملاطفت و نرمش برخورد کن، زیرا ویژگی‌های نیکو نیز در شرایط سخت و دشوار از بین نمی‌روند.

برداشت: محبت به پایان رسید و صائب نتوانست چیزی بگوید. همیشه از آتش، دود بیرون نمی‌آید.