غزل شمارهٔ ۴۰۰۶

برداشت: عقل و خرد نمی‌تواند به زور قدرتی همچون شراب ناب را به دست آورد، همان‌طور که پارچه کتان نمی‌تواند از عهده‌ی نور ماه برآید.

برداشت: اگر سنگی دراز باشد و خطری در آن نهفته باشد، هیچ کس نمی‌تواند از آب سبو را پر کند.

برداشت: دل شجاع و غیرتمند من، شکایت از اوضاع را نمی‌تواند بکند؛ زبانم به خاطر زخم‌های دل، نمی‌تواند شکایت کند و فقط به خون دل رنج می‌کشد.

برداشت: در جایی که هیچ‌کس برای آزادی و عدالت جانفشانی نکرده است، شکوه و زیبایی زندگی و رونق نمی‌تواند وجود داشته باشد.

برداشت: اگر آفتاب به آینه‌ای سنگی برخورد کند، از چشمان سخت آسمان، آب برنخواهد آمد.

برداشت: به خاطر هیجان و ناله‌های شدید، صائب هنوز از خواب نرم و مخملی بیدار نشده است، و چشم تو هنوز از خواب.LENGTH