غزل شمارهٔ ۴۰۰۲

برداشت: در پاسخ به سوال من، نورانیتی که مانند چراغ در آتش جلوت دارد، به نزد من می‌آید و مرا از خستگی‌ام نجات می‌دهد.

برداشت: به دلیل زیاد بودن شکستگی‌ها و ناکامی‌ها در این دنیا، صداهای واقعی و درست دیگر شنیده نمی‌شوند و تنها صدای ناشی از شکست‌ها و ناکامی‌ها به گوش می‌رسد.

برداشت: زندگی همیشه به روی افراد خوش‌رو و خوش‌برخورد سخت نمی‌گیرد و مشکلات به درهایی می‌زند که به روی افراد بسته است.

برداشت: چطور ممکن است چتر تو که نشانه‌ی زیبایی و لطافت است، از بال بلبلان نیفتد، وقتی که گل‌ها دسته‌دسته برای قدردانی و احترام به تو می‌آیند؟

برداشت: بلبل به خاطر غیرت و حساسیتی که دارد، ادب و رفتار خوبی را در خود پرورش داده است، به طوری که اکنون باغبان در باغ به قدری به او اطمینان کرده که بدون نگاه کردن به او به چمن می‌آید.

برداشت: به خاطر حسادت به زیبایی عشق، به روشنایی ماه شب‌افروزی بدبین شده‌ام، چرا که بوی ناراحتی از رنگ و حالت او به مشامم می‌رسد.

برداشت: کوزه‌ی شراب من را از عمق غم بیرون می‌آورد و در حالی که دست و پایم بسته بود، کارم به خوبی پیش می‌رود.

برداشت: مردمی که چشمشان به سوی اوست، هلاک می‌شوند، زیرا خود او نیز ویران است و با حال خسته به سراغ دیگران می‌آید.