غزل شمارهٔ ۴۰۰۰

برداشت: از خودت بیرون بیا و به هوای بهار توجه کن، نسیم ملایمی از سر کوه می‌آید و دوست تو نزدیک می‌شود.

برداشت: از عطر خون گل و لاله می‌توان متوجه شد که چیزی از دل عاشق جدیدی به سمت ما می‌آید.

برداشت: مسیر او به کوچه‌های تاریک و پیچیده‌ی زلف محبوبش رفته است، به گونه‌ای که نسیم صبحگاهی عطر خوشی را به همراه می‌آورد.

برداشت: هر جا که برود، آنجا را سبز و سرسبز می‌کند، مانند خضر (پیامبر). اگر هم از آن سرزمین خشک خبر یا پیامی بیاید، باز هم به سرسبزی و جوانه زنی می‌انجامد.

برداشت: از تازه بودن و زندگی‌بخشی نسیم بهاری پیداست که گویی تازه از آغوش محبوب و یار بازگشته است.

برداشت: چشم شبنم مانند خورشید درخشان است و زیبایی آن باعث می‌شود که گل‌ها طراوت و شادابی خود را حفظ کنند.

برداشت: در اینجا شاعر به مقایسه زیبایی و طراوت بهار و غم و درد خود پرداخته است. او به جای لاله‌هایی که به فصل بهار می‌شکفند، خون خود را به یاد معشوق و عشقش به زمین می‌نویسد. این نشان‌دهنده‌ی عاطفه‌ی عمیق و دردهای عاشقانه‌اش است که همچنان در دلش جاری است.

برداشت: کیست که در این آب، روی مثل گل را شسته باشد، در حالی که بوی خون از لبه جویبار به مشام می‌رسد؟

برداشت: اگر در مسائل دنیای من مفهومی ندارد، اما سخنان بی‌طرفانه‌ام می‌تواند مفید باشد.