غزل شمارهٔ ۳۹۹۹

برداشت: عشاق همواره به عشق و زیبایی خود می‌بالند، همان‌طور که گل به شاخ و برگ درخت می‌نشیند. عشق می‌تواند فرد را به اوج برساند، اما گاهی هم به تحمل سختی‌ها و دردها می‌انجامد.

برداشت: من انتظار لطف و یا کمکی از رئیس و کارفرما ندارم، زیرا حسی که من از انجام کارم می‌گیرم، برایم کافی است و مستقیماً به مزد و حقوق مربوط نمی‌شود.

برداشت: مقصود این است که هدف از تلاش و سر و کار داشتن با زندگی، به دست آوردن تواضع و فروتنی است، حتی اگر در میانه امواج پرخروشان زندگی قرار بگیریم.

برداشت: هر کسی که در این دنیا کار نیکو انجام دهد و به دیگران کمک کند، در روز قیامت از آن اعمال بهره‌مند خواهد شد.

برداشت: به خاطر گرمای شدید و تابش آفتاب، آنقدر عرق کرده‌ایم که از لب‌های پرآبمان، شیره و عصاره‌ای شبیه عقیق بیرون می‌آید.

برداشت: حال که در خود سوخته‌ای، در این دنیا هیچ انگیزه‌ای وجود ندارد که از سنگ بی‌فایده، آتش زبانه بکشد.

برداشت: خدمات ما هرچند بسیار زیاد است، اما با توجه به لطف و محبت تو، آیا این خدمات واقعاً اهمیتی دارد؟

برداشت: به جز این که از صمیم قلب دعا کنم و دستانم را به سمت آسمان بلند کنم، من از دل و دست خود کار دیگری نمی‌توانم انجام دهم.

برداشت: هر کسی که در زندگی دوباره متولد می‌شود، مثل صبح که به آفتاب روشن می‌رسد، به روشنایی و آگاهی حقیقی دست می‌یابد.