غزل شمارهٔ ۳۹۹۴

برداشت: اگر کلام از آسمان نیفتد، پس چرا هر بار که کسی سخن می‌گوید، قلم (نوشتن) در احترام به آن فرود می‌آید؟

برداشت: از میان انسان‌های باتجربه تنها همین تصویر را از دور دیده‌ای که در روز روشن، آتش به شکل دود در چشم نمایان می‌شود.

برداشت: عشق را از ما آدم‌های خاکی بیگانه مدان، زیرا که عشق از میان ابرهای تیره به وجود می‌آید.

برداشت: چطور آسمان می‌تواند از پس این مشکلات پیچیده برآید و به سادگی به یک ناخن کبود تبدیل شود؟

برداشت: آتش سرکش و مغرور سجده آدم نکرد، پس چگونه می‌تواند به خاطر سوختن ما، سر فرود بیاورد؟

برداشت: جهان پایین، برای افراد بی‌ارزش و نادرست، مثل بهشت است. این افراد به مانند ذغال‌های خاموشی هستند که در اثر شعله‌ای از موسیقی و سرود، به هیجان می‌آیند.

برداشت: شما به دو چیز مشغولید و در پی دنیا هستید، اما نتوانستید نمازتان را به درستی انجام دهید و زمان نشستن شما فرا می‌رسد.

برداشت: هرگاه کسی به من آسیب برساند، خیلی غمگین و دردناک است که در دل حسودان هزاران زخم خونین وجود دارد.

برداشت: دل باز من، صائب، در این ویرانه آرام گرفته بود، حتی اگر آسمان هم بر زمین بیفتد.