غزل شمارهٔ ۳۹۹۱

برداشت: با صبر و تحمل می‌توان بر مشکلات غلبه کرد، زیرا صبر مانند کلیدی است که به هر قفلی می‌خورد و می‌تواند هر دشواری را حل کند.

برداشت: به قسمت و سرنوشت خود در این دنیا راضی باش و خوشنود، چرا که دریا هرگز به آب گوهر اضافه نمی‌کند.

برداشت: من از کجا می‌توانم به بهشت برین برسم، در حالی‌که با درد و غم تو، حتی بهشت هم زینت نمی‌گیرد.

برداشت: در آن چمنی که من از گل‌های خوشبو عطر می‌گیرم، از دور نسیم صبا به آرامی می‌وزد و دستش را عقب می‌کشد.

برداشت: از آب تیغ یعنی جانی که از دردی به وجود آمده، مانند خاکی که هنوز هم از زیبایی و جذبه شب زلف تو سیراب شده است. این نشان می‌دهد که حتی در میانه‌ی درد و رنج، زیبایی و فریبندگی وجود تو همچنان تأثیرگذار و خیره‌کننده است.

برداشت: به سنگدلی و بی‌رحمی خود مطمئن نباش، زیرا اشک‌های من می‌توانند کم کم تأثیر خود را بگذارند و باعث تسلیم و تضعیف تو شوند.

برداشت: دو چشم خود را به زمین دوخته‌ای و از این غافل هستی که آسمان و ستاره‌ها به طور مداوم مراقب تو هستند و مسیرت را زیر نظر دارند.

برداشت: به نظر می‌رسد که ابرویش به قدری با نفوذ و تأثیرگذار است که می‌تواند در مواجهه با دو شمشیر، خون و حیات انسان‌ها را تحت تأثیر قرار دهد و حتی به نوعی باعث جذب و تشنگی برای خون‌آشامی در میان مردم گردد.

برداشت: بهشت و نعمت‌های آن برای کسی که در این دنیا به لذت‌های زودگذر وابسته نباشد، حلال و مشروع است.