غزل شمارهٔ ۳۹۹۰

برداشت: ستم به وعده تو از فلک هیچ نشانه‌ای نخواهد داد، زیرا چشمان بازیگوش تو اجازه نمی‌دهند تا کسی به آسمان نگاه کند.

برداشت: برای کنترل و مهار کردن خواسته‌ها و تمایلات سرکش، نباید به آن‌ها اجازه‌ی جولان داد. بهترین راه این است که به خواسته‌ها و هوس‌ها آزادی ندهیم تا به راحتی ما را تحت تأثیر قرار ندهند.

برداشت: به دام کمبودی که به خاطر دوار زندگی ایجاد می‌شود، گرفتار نشو؛ زیرا در کمین هیچ‌کس، به خوبی و به طور ناگهانی، مانند تیر کمان نمی‌تواند حمله کند.

برداشت: آسمان به افرادی که شکرگزاری می‌کنند، چهره‌ی خوش نشان نمی‌دهد و کسی که بخیل باشد، اجازه نمی‌دهد به مهمان‌ها راهی پیدا کنند.

برداشت: به مکالمات نرم و دوستانه توجه کن و فریب دشمن را نخور، زیرا که زبان دشمن هرگز به تو اجازه نمی‌دهد که به راحتی حرف بزنی.

برداشت: از افراد پست و بی‌ارزش نباید انتظار داشته باشی که چیزهای ارزشمند و عمیق ارائه دهند، چون آن‌ها حتی نمی‌توانند نیازهای ابتدایی خود را به درستی برآورده کنند.

برداشت: اگر از مسیر درست منحرف شوی و به رهبری و هدایت نیاز پیدا کنی، در غیر این صورت هیچ‌کس نمی‌تواند به صورت صحیح هدف را به تو نشان دهد.

برداشت: در اینجا به این موضوع اشاره شده است که برای فراغت و آرامش خاطر، نباید انتظار داشت که پرندگان آن باغ و چمن به راحتی پرواز کنند، زیرا شور و شوق لاله و گل اجازه نمی‌دهد باغبان به خوبی کار کند و از زیبایی‌های گل‌ها بهره‌مند شود. به عبارت دیگر، هر چیز زیبایی نیازمند تلاش و زحمت است و نمی‌توان صرفاً به خوشی‌های ظاهری دل خوش کرد.

برداشت: بیش از درآمد بهار، هزینه‌های پاییز وجود دارد؛ خوشا به حال کسی که دلش را به تماشای باغ ندهد.

برداشت: در این باغ، کسی که خود را به دوستان ندهد، هرگز همچون گل سرخ نخواهد درخشید و سرخ رو نخواهد شد.

برداشت: دل نمی‌تواند به دام آرزوهای طولانی بیفتد، چرا که گوهرهای نایاب در خود را به آسانی در دسترس نمی‌گذارد.

برداشت: نیازی به معرفی آسمانیان نیست، چرا که عشق و محبت خود به روشنی در دل‌ها نمایان است و نیازی به علامت‌گذاری ندارد.

برداشت: هر جا که کسی به فقر اجازه ندهد و نگذارد که آب و نانی به او نرسد، مانند خضر سبز و زندگی‌بخش خواهد شد.

برداشت: من از لذت‌های دنیا در اوقات خوش بسیار خوشحالم و هیچ‌کس به راحتی و بی‌دلیل به بهشت که نعمتی است ارزشمند، دست نخواهد زد.